و باز هم منتقل شدم…

با درود به تمامي دوستان هميشه همراه

آدرس جديد و بدون فيلتر وبلاگ من:

www.Anoosheh2.Wordpress.Com

اندر حكايت جهان پهلوان پوشالي!!!

 قهرمان قصه رخشه، که همیشه زین به پشته               نه کسی که توی میدون، با کلک دیوا  رو کشته

 

مشكل همين ابتداي قصه ست كه از قهرمان، پهلوان ساختن و از پهلوان، جهان پهلوان ساختن.

از يكي مثل ماها كه هزار خصلت خوب و بد داره كوه استقامت و اسوه سخاوت  و ديانت و سعادت و شهامت و …….و هزاران  كلمه كه با پسوند ‹‹ ت››  همراه كردند و يك اسطوره غير ورزشي براي همگان ساختند. اسطوره اي كه هم براي نقل و انتقالش نياز به يك تريلي بود كه نيز براي حمل القابش نياز به قطاري بود كه پا به پاي او حركت كند ، دريغ كه گاه و بي گاه اين قطار از حركت باز ميماند.

اسطوره اي شيشه اي كه هر آن بايد منتظر شكستنش مي بوديم  و در آخر شكست.

شايد از نظر بسياري از علاقه مندان خيلي قبل تر از اين محروميت به علت دوپينگ ، محبوبيت او ريزش پيدا كرده بود به دلايل مختلف از جمله حضور در مناسباتي كه هيچ سنخيتي با شخصيت او نداشت.

 به قول يغما گلرويي:

بگو قصه گوی خسته ! قلمت رو چن فروختی ؟
چن تا پولک دروغی به قبای قصه دوختی ؟
 بگو افسانه نوشتن قیمت چن تا شتر بود ؟
از هجوم چن تا سکه خورجینت همیشه پر بود ؟

 توی زورخونه هنوزم یکی شاهنامه می خونه
 هنوزم صدای مرشد می پیچه تو قهوه خونه
 هنوزم رستم دستان واسه شون یه قهرمانه
جای رخش مثل همیشه خالیه توی ترانه
 قهرمان قصه رخشه که همیشه زین به پشته
نه کسی که توی میدون با کلک دیوا رو کشته
قهرمان تو سایه مونده ،‌کسی قصه ش رو نخونده
 پر پروانه ی عشق رو حسرت شعله سوزونده

به هر حال اسطوره سازي و اسطوره شكني از آن ما ايرانيان است و بس ،هر چند در اين مورد قهرمان ما خود بيشتر از اهالي دور و برش خودشكني كرد.

شايد بزرگان نيز طاقت وجود اسطوره را ندارند كه با تصميمات نابخردانه تك تك آنها را قرباني مكنند همانند همين قهرمان قصه ما (حسين رضازاده) و امثال علي دايي و قلعه نويي و….

چه زيبا گفت استاد سخن كه  : نشينده اي که بزرگان گفته اند : دوست را چندان قوت مده که اگر روزي دشمن شود ، بر تو دست يابد.»